Een klein bedrijf in Nederland bestelt advies vaak met de zin „we moeten het eens op orde krijgen”. Daar valt niet op te werken. Het is niet te zien of het gaat om overdracht tussen twee mensen, om het goedkeuren van offertes, of om stukken die zoekraken. Het eerste werk is daarom geen advies. Het is inperken.
Drie vragen zijn genoeg. Wat moet er na dertig dagen anders zijn in de beschrijving van het werk, niet in de winst? Wie aan de kant van de klant mag de opdracht wijzigen? Welke stukken bestaan al, en welke horen niet speciaal voor deze opdracht te worden verzameld? De antwoorden passen op één blad. Passen ze niet, dan is de opdracht nog te breed.
Bij de afbakening hoort ook een lijst van wat erbuiten valt. Bij ons staan daar regelmatig belastingen, contracten, werving en elke belofte dat de aanvragen na het advies toenemen. Die lijst beschermt beide kanten. De klant weet dat hij geen vergunning van een ander krijgt. Wij beloven geen werk dat buiten de overeenkomst valt.
De opdracht hoort niet midden in een sessie te verschuiven omdat er een nieuw operationeel probleem op tafel komt. Dat nieuwe punt noteren we als een mogelijke volgende opdracht. Anders wordt dertig dagen een open lijn en valt de tekst uit elkaar in aantekeningen.
Vraag bij elk adviesbureau vóór de betaling om één zin over het onderwerp, een lijst van uitkomsten en een zin over wat er niet gebeurt. Zonder dat is de prijs een getal, geen omvang.
De tekst beschrijft een werkwijze. Het is geen aanbod van een belegging en belooft geen bedrijfsresultaat.